و تکه های من و یک غزل ته بشقاب

+ قلب تو قلب پرنده ...پوستت اما پوست شير...

يه مردابه توی تن از فراموشی

               يه چراغه که می ره رو به خاموشی

                                    نگردد شعله ور بيهوده می کوشی

دارو ندارم غزليست که ميخواهمت ميهمان باشی ...عاشقانه هايم

 را به مهربانی ات گره بزنی..تلخی ام را قند و شاعرانه ام ملامت

 کنی و شروع بی غرضم را پذيرا...پريشانی اندوه بيش از اينم بود

و مجال کم...

بمان وتماشايم کن تا تکه ی ديگری از من ويک غزل.

  دخترک غمزده ی شهر باز                با غزلت گريه کن و دل بباز  

  بی همه چيز از تو و چشمان تو          می برمت صبح به صبحت نماز

                                  *      *      *

 لحن غزلهام عوض تر شده                چونکه بلد نيست تو را هی نواز ــــ

 «ــِشِ»کندت ...خوب به دردت بمير       گريه کن وشعر بدت را بساز

 خودکشی معرکه ای می شود           توی اتاق شش و چشمی که باز ـــ

 مانده و سرمای زمستان سرد             و جسدی روی زمين که دراز ـــ

 بود کنار غم تلخ زنی                        که شده مرحوم به شکلی مجاز

 خواست کمی عاشق ِ عاشق شود    خواست..ولی کشته شد از هر لحاظ

 بهمن اول ...و شروعی جديد             از قفس مسخره ی يک گراز

                                 *‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌      *       *

 حلقه ی بازوی تنومند تو                   رقص من و تندی آهنگ جاز

 چرخ زدم توی دو چشمت ببين           شادترم شادتر از هر گراز

 وحشی گيسوی مرا چنگ زن !          چنگ بزن چنگ بزن باز و باز

 بيخودم از خود ...به خدا با تو ام          من به تو محتاجم و تو بی نياز

 حلقه ی تو حلق مرا می فشرد         تنگ شدم بعد که زخمم کزاز ـــ

«ي» شد و انگار نفس ..می کشم       از تو و از زندگی ام که جواز ـــ

 هی که ندارد ... و ندارد هنوز             قلب مرا می جود آهسته گاز ـــ

می زد و اينجا که سکوت گراز             مانده و شعری که ندارد نياز.

                                             ۹ دی ۸۴